Derin bir yalnızlığı, kader karşısındaki çaresizliği ve varoluşsal bir sürgün hissini son derece güçlü bir dille işleyen, divan ve halk şiiri geleneklerinin imge dünyasından beslenmiş çok etkileyici bir şiir.
​
Şiirin bütününe hakim olan "çağırır beni" nakaratı, şairin kendi iç dünyasındaki huzursuzluktan dışarıya, bilinmeze veya kaçınılmaz olana doğru çekildiğini gösteriyor.

Gönüldeki kuşların dallara, sözlerin mızraba, gurbetin yollara çağırması bu arayışın farklı boyutlarıdır.

Dönmedi feleğin bir bana çarkı / Yazgımın karadan kalmamış farkı” dizeleri, klasik edebiyatımızdaki "felekten şikâyet" motifini doğrudan yansıtır.

Şair, talihinin kötülüğünü ve kaderinin ağırlığını teslimiyetle ama bir o kadar da sitemle dile getirir.

​Şiir, çocukluk veya gençlik hayallerinden başlayıp son dörtlükte hayatın geçiciliğine ("üç günlük hane") ve ölümün kaçınılmazlığına ("Ölüm kollarına çağırır beni") bağlanır. Bu akış, insanın dünyadaki yolculuğunu özetler niteliktedir.

Kış eyler baharım, yazımı benim" dizesindeki mevsim zıtlıkları (tezat sanatı) ve "Açmadan gül gibi solmak" benzetmesi, heveslerin yarım kalışını görselleştirir.

​Şiirin genelindeki bu hüzünlü ve mistik hava, geleneksel bağlama çok iyi oturtulmuş.

Yüreğine emeğine sağlık

Oldukça hisli halk edebiyatı tarzında bir solukta akıp giden kaliteli mısralar.Edebiyatımızın lirik biçimi 11 hece ölçüsünü arkasına alıp giden duygu yönü kuvvetli mısralar.Alttaki mısralar sizde şairlik sanatı olduğunun delilidir.Yılda bir şöyle nazar edeyim varmı kalite ümidiyle gelip iyikide gelip görmüşüm.

"Dönmedi feleğin bir bana çarkı,
Yazgımın karadan kalmamış farkı.
Sözlerim ağıttır, sözlerim türkü;
Mızrap tellerine çağırır beni."

Selâmlarımla