Kalbimi kırıldığı yerde bıraktım,
düşen bir yaprak gibi savruldu yüreğim.
Gözyaşlarım içime akıyordu sessizce,
kimse bilmedi nasıl tükendiğim.
Geceler şahidim, sustum adını anmadan,
her köşe başında seni aradım.
Bir yanım git dedi, bir yanım kal diye,
ben kendi içimde sana sarıldım.
Kalbimi kırıldığı yerde bıraktım,
bir daha kimseye vermedim.
Sevmek neydi, unuttum zamanla,
ama seni unutmayı öğrenemedim.
Düştüm gecelerin en sessiz yerine,
kimse uzatmadı ellerini.
Ben kendi yaralarımı sararken,
özledim yine gözlerini.
Şimdi aynalarda yabancı bir yüz var,
gülüşüm bile senden kalan bir hatıra.
Ne kadar sustursam içimdeki sesi,
kalbim seni çağırır geceler boyunca.
Bir mektup gibi kaldın ellerimde,
okudukça yeniden kanayan.
Seni sevmek değildi belki suçum,
yanlış zamanda doğru kalbe inanmaktı.
Kalbimi kırıldığı yerde bıraktım,
bir daha kimseye vermedim.
Sevmek neydi, unuttum zamanla,
ama seni unutmayı öğrenemedim.
Düştüm gecelerin en sessiz yerine,
kimse uzatmadı ellerini.
Ben kendi yaralarımı sararken,
özledim yine gözlerini.Belki bir gün diner bu sızı,
belki adın geçmez içimden.
Belki de yıllar sonra
gülümserim seni düşünmeden.
Ama bugün hâlâ aynı yerdeyim,
senin bıraktığın o sessizlikte.
Bir yanım sana veda ediyor,
bir yanım hâlâ seni beklemekte.
Kalbimi kırıldığı yerde bıraktım,
artık kimse bulamaz onu.
Sen gittin, ben sustum,
geceler sakladı son umudumu.
Düşen bir yaprak gibi savruldum,
rüzgâr aldı bütün düşlerimi.
Seni unutamadım belki...
ama artık taşıyorum
kendi yaralarımı.
Kalbimi kırıldığı yerde bıraktım...
Ve ilk kez,
kendimi orada buldum.
Yaralarımı sarıyordum...


VILDAN GULDAGLI
18.10.2090