Yazdığım şiirler
Sana ulaştı mı, bilemem.
Belki bir rüzgâr taşıdı onları,
Belki de yollarını kaybettiler sensizliğin içinde.
Ama ben bilirim;
Her satırı acıyla işlendi,
Her kelimesi özlemle yoğruldu,
Her dizesi kalbimin en derin yerinden koptu.
Yokluğunda yazıldı o şiirler;
Anılardan, hasretten,
Sessizliğin bıraktığı boşluktan.
Bir damla gözyaşından doğdu bazen,
Bazen de gecenin karanlığında
İçime sığmayan bir sızının sesi oldu.
Sana söyleyemediklerimdi onlar,
Dudaklarımda düğümlenen cümleler,
Yüreğimde yıllarca saklanan duygular.
Her mısra sana uzanan bir el,
Her satır sana açılan bir kapıydı.
Belki okumadın,
Belki de hiç haberin olmadı.
Ama bil ki;
O şiirlerde bir kalbin çığlığı vardı,
Sessizce seni seven bir yüreğin
Dinmeyen özlemi vardı.
Şimdi geriye dönüp baktığımda,
Şiirler kaldı elimde, bir de hatıralar.
Sen uzaklarda olsan da,
İsmine yazılan her dize
Hâlâ içimde yaşamaya devam ediyor.
Ve ben hâlâ merak ediyorum;
Yazdığım şiirler
Sana ulaştı mı, bilemem...
Ama bana seni her gün yeniden hatırlattılar.

SERBEST
VILDAN GULDAGLI
2026