​Gerçek Pehlivan

​Meydanlar toz duman, sesler göğe yükselir.
Er meydanında erler kılıç kalkanla çağlar.
Kimi sırt üstü serer yedi kat yabancıyı,
Kimi içine gömer o en derin sancıyı.

​Bilmezler ki asıl cenk içeride dönüyor,
Nefsin ateşidir ki en yiğit bile yanar.
Cismanî güç bir anlık, rüzgâr gibi geçer,
Kâmil insan olanlar çetin yolu geçer.

​Er Meydanının Sırrı

​Koca Yusuf’u sorsan, tuttuğu dağ gibi,
Hakikat erinin göğsü iman bağı gibi.
Rakip denilen varlık dışarıda aranır,
Oysa en büyük düşman içeride saklanır.

​Elini bağlamazlar bu er meydanının,
Sınavı başkadır her bir canın, cananın.
Kibre kapılmak var, gurura yenilmek,
Nefsin zincirini kırıp hakka yönelmek.

​Nefsle Boğuşmak

​Gönül bahçesinde ot bitirir öfke,
Şehvet bir bataklık, akıllı olmak gerek.
İşte o an başlar gerçek pehlivanlık,
Karanlık gecelerde aydınlanır bir anlık:

​"Yenilgi" dediğin şey nefse boyun eğmek,
"Galibiyet" ise hırsı, öfkeyi çiğnemek.
Altta kalan nefsini ezecek yeneceksin.
Hak katında makbuldür kalbinide ak eder.

​Hakikatin Tuşu

​Kısbet giymekle olmaz bu yiğitlik davası,
Yürekte yanmalıdır ilahi aşk sevdası.
Yere vuracaksın o insani hırsları,
Sileceksin ruhtan bütün paslı kirleri.

​Bir "Ya Hu" çekerek çık gönül er meydanına,
Şahadet şerbeti dökünsün cananına.
Bilek gücüyle değil, kalp gücüyle yürüyen,
İşte odur dünyada nefsini yenen pehlivan!

Recep Hayal
Hayaloğlu
​