ben bir yaşam elçisiyim
yaşattım ya seni
iyi kötü
beklediğin neydi bilmem
umut ettiklerin oldu mu acaba
elimden geleni yaptım ben
güldürsem de ağlatsam da
seni diri tuttum
nefes aldın ben istedim diye
yürüdün tabanların kabarana dek toprağımda
ağladın ve güldün zaman zaman
yıllarca çalıştın
nice emeker verdin
en ilk analığınla
sonraları da belki büyüakana
dinlendiremedim seni
affet ne olur
sen çabuk gitmek istedin
acelen mi vardı söylememiştin
daha çocukların sarılacak
torunlarınla coşacaktın oysa
ölüm elçisi de get uzağa
diyemedin mi he?
desende desekte gider miydi?
yolunu önüne katmış gelmiş dikilmiş karşına
şimdi gitmemek olur muydu?
sen kimseleri kıramazsın da
haydi toparlan
doyasıya bak insanlarına
hepsi senin için burada
usulca dal uykuna
bundan sonra olacakları yalnız sen bileceksin ya
sakın anlatma soranlara
bekletme hadi
kaldır kollarını el salla hayata
misafir olduğun dünyaya
kimse kalıcı değil
hayat treninde vagonlar insan dolu
her istasyonda iniyor birileri toprağa
sıra sende
haydi güle güle.......