Bir gece kapımı çaldın da gittin,
Ardından bakıp da sustum, ne ettin?
Gönlümü yitirdim, aklımı yitirdim,
Ben seni severken kendimi bitirdim.
Sokaklar adını soruyor hâlâ,
Bu dört duvar üstüme geliyor.
Ne unutabildim, ne de sövebildim,
İnsan sevdiğine yeniliyor.
Bırak git, bırak git, dönme bir daha,
Yaktığın şu kalbi bırak yarına.
Yaşarken sen beni öldürdün ama,
Ben seni ölsem de unutamadım.
Bırak git, bırak git, ne olur git artık,
Bu can senin yüzünden kendinden bıktı.
Herkese “unuttum” dedim, kandırdım da,
Bir seni içimden atamadım.
Ne senden kalanı atabildim ben,
Ne de adını silebildim ben.
Bir fotoğraf kaldı, bir de hatıran,
Onu da atmaya kıyamadım ben.
Geceler şahidim, duvarlar bilir,
İçimde bir yara durmadan büyür.
Sen gittin ya dünya yerinde kaldı,
Bir ben eksildim, bir ben ölüdür.
Bırak git, bırak git, dönme bir daha,
Yaktığın şu kalbi bırak yarına.
Yaşarken sen beni öldürdün ama,
Ben seni ölsem de unutamadım.
Senden sonra kaç geceyi devirdim
bu soğuk odada, bilmezsin...
Adını her andığımda
bir parça daha eksildim...
Sen gittiğin gün ben zaten bittim...
Ama şu garip gönlüme
“Bitti” dedirtemedim.
Bırak git, bırak git, dönme bir daha,
Yaktığın şu kalbi bırak yarına.
Yaşarken sen beni öldürdün ama,
Ben seni ölsem de unutamadım.
Bırak git... bırak git... ne olur git artık,
Bu can senin yüzünden kendinden bıktı.
Herkese “unuttum” dedim, kandırdım da,
Bir seni içimden atamadım...
Bir seni içimden atamadım...
Bir seni...
Unutamadım...