BİZE DÜŞTÜ BU ACI
Bitti bu hayat…
Yaşadık işte;
kimi zaman gülerek,
kimi zaman içimizden ağlayarak.
İyisi de vardı bu ömrün,
kötüsü de…
Ama en çok
“keşke”leri kaldı geriye.
Bir aşk yarası taşıdım yıllarca,
kabuk bağlamadı hiç.
Gönlümde ince bir sızı,
gecelerde büyüyen bir sessizlik…
Sevseydi arardı…
İstese bulurdu.
Bir insan gerçekten istemiyorsa
bahane bulur,
isteyen ise bir yol.
Peki bu neyin gururuydu?
Demek ki sevgiler de bitermiş…
Kimi severken ölür,
kimi severken vazgeçermiş.
Bazıları bizim gibi
bir aşkın enkazını
yıllarca sırtında taşıyamazmış.
Bize düştü bu acı…
Bize düştü geceleri
kimseye söylemeden ağlamak.
Bize düştü
bir zamanlar “biz” olan şeyin
ardından tek başına kalmak.
Adalet nerede
bu aşkın?
Nerede hayatın adaleti?
Şimdi ne oldu?
Sen ayrı bir hayat kurdun,
ben ayrı bir ömre savruldum.
Aynı gökyüzüne bakıp
birbirimizin hayatında
hiç yaşamamış gibi olduk.
Ama ben biliyorum…
İnsan bazı şeyleri unutmaz.
Sadece konuşmamayı öğrenir.
Bazı isimleri anmaz,
ama kalbinin en sessiz yerinde
hep saklar.
Yıllarca
şerha şerha yarıldı kalbim.
Bir şelale gibi aktı içimde
sana söyleyemediğim ne varsa.
Ve sen belki de
hiç bilmedin
ben senden sonra kaç kere
kendimi toparlayıp
yeniden dağıldım.
Şimdi dönsen ne değişir?
Geçmiş geri gelmez.
Kırılan kalp
aynı yerinden sevilmez.
Çünkü sen giderken
sadece beni bırakmadın…
Benden, sana inanan o insanı da götürdün.
Ben seni kaybetmedim aslında…
Ben, seni severken
kendimi kaybettim.
Ve bunun en acı tarafı şu:
Sen hayatına devam ettin.
Ben ise senin bıraktığın yerden
bir daha hiç eskisi gibi devam edemedim.
Şimdi adını sormuyorum kimseye.
Nasılsın, bilmiyorum.
Mutlu musun, bilmiyorum.
Ama bir gün
hayat seni benim karşıma çıkarırsa
sana söyleyecek tek bir sözüm var:
“Ben seni affettim…
Ama bana yaşattığın o yalnızlığı
ömür boyu unutmayacağım.”
Çünkü bazı insanlar
hayatımızdan gider…
Ama giderken
hayatımızın geri kalanını da
yanlarında götürürler.