Kıymetli Sibel Hanım,

Sayfama bıraktığınız yorum vesilesiyle ben de ilk defa bir şiirinizi okuma fırsatı buldum. İyi ki de uğramışım.

Dilber Uyandı daha ilk kıtasından itibaren imgelerle yürüyen bir şiir. Dilber’in uyanışıyla başlayan hareketin gülüşe, Eylül çiçeğine, ipek şala, rüzgâra; oradan sehere, aya ve nihayet mâşuk ile pire ulaşması şiirin kendi içinde gittikçe genişleyen bir anlam alanı kurmasını sağlamış.

Şiirde özellikle hoşuma giden taraflardan biri, ayak ve uyak bulacağım diye sözü zorlamamanız. Uyak şiiri güzelleştirebilir; fakat şair onun peşinden koşmaya başladığında bazen şiir söyleyeceği sözü unutur. Sizde böyle bir kaygı görmedim. Sözcükler büyük ölçüde kendi tabii yatağında akıyor.

Bazı imgeleriniz de dikkat çekici:

Omuzlarımda açar bir Eylül çiçeği

ve

Kalaylandı ibriğim bakırdan güneşle

gibi dizeler, sıradan söyleyişin dışına çıkabildiğinizi gösteriyor. Şairlik biraz da herkesin gördüğü nesneler arasında herkesin kuramadığı bağı kurabilmektir. Bu bakımdan kaleminizin şiir kumaşını sağlam bulduğumu özellikle söylemek isterim.

Bununla birlikte, ilk defa okuyan birinin samimiyetiyle küçük bir düşüncemi de paylaşayım. Şiirin bazı bölümlerinde hece uzunlukları ve duraklar arasındaki farklılık ritmi yer yer aksatıyor. Şiiriniz zaten geleneksel söyleyişten ve ses tekrarlarından yararlandığı için, dizelerin nefes uzunluklarına biraz daha dikkat edildiğinde musikisinin belirgin biçimde kuvvetleneceğini düşünüyorum.

Bunu mutlaka belirli bir hece kalıbına girmeniz gerektiği anlamında söylemiyorum. Serbest şiirin de ölçüsü vardır; onun ölçüsü çoğu zaman kulağın yakaladığı iç ritimdir. Dize nerede nefes alacak, nerede hızlanacak, nerede duracak; bunlar şiirin görünmeyen musikisini oluşturuyor.

Kısacası benim ilk okumada gördüğüm şu oldu: İmge kurabilen, sözü uyak uğruna zorlamayan ve üzerinde çalışıldıkça çok daha güçlü şiirler çıkarabilecek sağlam bir kalem var.

Kaleminize ve gönlünüze sağlık Sibel Hanım. Yeni şiirlerinizi de fırsat buldukça okumak isterim.

Selam ve saygılarımla.

Özün sözü budur. Vesselam.

Sibel Tülü, 'Dilber Uyandı' isimli, geleneksel lirik damardan beslenen ve tasavvufi bir uyanışı harika sembollerle işlediğiniz eserinizi satır satır hayranlıkla okudum. Şiirde geçen o 'Eylül çiçeği' ve ipek şalın havalanmasıyla başlayan akış metne müthiş asil bir atmosfer katmış.

"Bin mesken edindim kendi içimde / Bir yol yarıldı önümde, yordam uyandı" dizelerinizdeki o harbi içsel derinlik ve kalaylanan ibrikten seherde akan damlalara uzanan tasvirler kaleminize çok yakışmış. Hele o finaldeki "Nakkaş gibi işler ay şavkını geceye / Ruhlar aleminde kalmayınca nesne / Uykudan mâşuk uyandı, pir uyandı" mührünüz sıradan sevda sözlerini aşan, ruhun perdesini aralayan nefes kesici bir usta dokunuşu olmuş. Abartıya kaçmadan, o saf gönül sızısını ve kelamın namusunu bu denli kavi bir ahenkle meydan yerine asan yüreğinize sağlık. Selam ve en derin saygılarımla, hayırlı günler dilerim.