Bir gün sosyal medyada gezerken,
Bir bakarsın herhangi bir resminin altında:
“Kaybettik, ailesine ve sevdiklerine sabırlar dilerim…”
Ellerin kilitlenir, derin bir iç çekersin,
Süzülen gözyaşın telefondaki fotoğrafa damlar.
Kabullenemezsin, kabullenmek istemezsin.

Hemen telefona sarılır, ararsın herkesi korkuyla;
Olur da biri “yanlış haber” der umuduyla…
Güvenip kesin bilgi alacağın kişiyi ararsın, cevap alamazsın,
Bir de bakarsın ki haberi teyit etmek istediğin kişi O’dur…

Sesi kulağında çınlar: “Üzme kendini Caan…”
Bağırmak istersin dökülen gözyaşlarının arasında;
Sesin çıkmaz, nefesin yarım kalır,
Ama içinden kopan fırtına yeri göğü inletmeye yeter.

Kimseye içini dökemezsin;
Çünkü her şeyini anlatabileceğin, sana gülümseyen o insan
Şimdi yıkanıyordur…
Son bir defa arayıp “Caan” demesini beklersin,
Kızmak istersin sana bu acıyı yaşattığı için, ama yetişemezsin…

Titreyen ellerinle rehberini karıştırırsın,
Gitmek istersin, ayakların taşımaz, ellerin buz keser.
Zor da olsa ararsın birilerini,
Ve duyacağın ilk cümle:
“Başımız sağ olsun…”

--MST--