Dışarıdan bakınca
ne kadar da güçlüyüm.
Ve ne kadar deli divane
bir gurur taşıyorum içimde.

Gülüyorum, her yere gidiyorum;
öyle görünüyor dışarıdan,
öyle biliniyor.
Köşede duran şiirlerimi
kimse bilmez, kimse de görmez.
Saklarım defterimi, kalemimi.

Mesela seni düşününce,
şiir yazasım geliyor köşe başlarında,
bir de çocuk gibi koşasım.

Vurdumduymaz,
çok güçlü görürler beni.

Sanki dünya birazdan duracak,
şu sokak sessizleşecek
ve ben,
hiçbir şey olmamış gibi
evime gideceğim.

Oysa ne kadar da güçsüzüm aslında;
bunu bir ben biliyorum,
bir de şu sakladığım içim...

Biliyor musun?

Ben sana ne diyeceğimi bile
yüz kere değiştirdim bu arada.

Önce kızdım,
sonra sustum.

Sonra seni görünce
hiçbirini söyleyemeyeceğimi anladım.

Baksalar, güçlü bir adamım işte;
memur desen değilim,
meyhaneci desen hiç değil.
Hayalperest bir kişiyim.

İçimle kavgaya tutuşmuşum,
kimse duymuyor.
Saklıyorum...
Kimse bilsin de istemiyorum.

Seni düşünüyorum,
ıslanasım geliyor yağmurda,
afacan o çocuk gibi,
biraz da çamura bulanasım.

Aşktan bahsediyorum yanımdaki simitçiye.
“Biz o treni çoktan kaçırdık.”
“Boş ver, aşk da neymiş?” diyor.

Bense anlatmak istiyorum,
istemeseler bile.

Konuyu sana getirmeye çalışıyorum;
bilsinler de istemiyorum
güçsüzlüğümü.

“Nasıl bir şey bu, biliyor musun?”
diye devam ediyorum.

Yanımdaki simitçi çoktan gitmiş,
yağmur da dinmiş.
Gece de çökmüş sokağa,
insanlar evlerine dağılmış.

Ne o otobüs yanaşıyor artık,
ne de sen geliyorsun o durağa.
Ama hâlâ oradayım.
Vakit ise geç...

Aklım,
“Yürü git evine,” diyor,
dizlerimse direniyor;

çünkü gidersem,
tam o an
gelecekmişsin gibi geliyor.

Durakta beklemek değil bu;
bir türlü kalkıp gidememektir, aşk.
Bana kendini hep güçlü gösteriyor.
Ta ki seni düşünene kadar.

Seni sevmek böyle bir şey...


Kenan Sevinç


(1. BÖLÜM PROFİLİM DE YAYINDA )


’’
X: Kirginkalemm
X: Kensvnc