Yokluğunuz (Hücreden)
Eşime ve Çocuklarıma;

Yokluğunuz
yine en olmadık saatte düşüyor içime,
Bir hasretin iç çekişi kadar ani,
Parmaklıklar ardında
dağılan duman kadar yavaş.
Dışarısı mayıs başı artık,
Hafiften bahar yeli pencereyi değil
demir kapıyı yokluyor,
İçimde ise hala koca bir kış birikiyor.
Dışarıda bütün yollar açık olsa ne olur,
Evime varan bütün yollar kapalı.
Lambası sönük bu hücrede bir ben.
Bir duvarda eşimin gölgesi,
Bir de koynumda çocuklarımın gülüşü.
Sizi düşünmek,
Koğuşta sakladığım son kibrit gibi;
Yakarsam tükenecek,
Yakmazsam üşüyeceğim.
Ne dilimde türkünün tadı kaldı sensiz,
Ne volta attığım avluda bir anlam,
Çocuklarımın sesi olmadan.
Elimi cebime atsam senden bir iz
Gözümü yumsam yavrularımın yüzü,
Hangi sabaha uyansam
bir yanım hep eksik.
Yokluğunuz, yokluktan da ağır.

Yiğit Metin Sevindik
10.05.2000
Eskişehir özel tip cezaevi