O gece
yirmi yedi eylülü yirmi sekize bağlayan
saat bire doğru.

Ellerim titriyordu
kalbim pencereden taşmıştı
“Evet” dedim
ve eylül birden
bütün yılların en aydınlık ayı oldu.

Otuz dört yıl geçti
şimdi aynı gece
aynı saatlerde
aynı ay.

Ama bu kez
kapılar kapalı
sesler uzak
eller boş

Eylül artık
hüsranın döndüğü ay
Her yaprak dökülüşünde
o geceyi hatırlıyorum
Her rüzgâr estiğinde
o “evet”i duyuyorum.

Bir zamanlar
umut dolu bir başlangıçtı
şimdi
her eylül
yeniden kaybetmek gibi.

Yirmi yedi gecesi
bir yürek yandı
yirmi sekiz sabahı
bir ömür başladı.

Şimdi ise
her eylül gecesi
o yangının külleri
yeniden üşüyor.

Yine de
o geceyi inkâr etmiyorum
Çünkü o gece
ben de bir zamanlar
çok sevmiştim.

Şimdi eylül
sadece acıtmıyor
bir de hatırlatıyor
sevmenin bedelini..

Kul Yorgun
2 Eylül 2026 Çarşamba