Köyde beni anlamadılar. Bir şeyh vardı; etrafı kalabalık, sözü kanun, kibri dağlardan büyük... Herkes onu "Veli" bilir, dizinin dibinde el pençe divan dururdu. Ben ise onun içindeki o kibri, o tamahı görürdüm. Ne kavga ettim ne de bağırıp çağırdım; yalanlamanın dili de savunmanın yeri de değildi çünkü. Sadece elime bir kağıt kalem aldım, gördüğümü yazıya döktüm. Günümüzün taş olmayan putları insanın kendi nefsindeydi ve o pisliği temizleyecek bir kelam gerekiyordu.
Benim yazdıklarımı görünce adımı "deli"ye çıkardı. Ahali de biat ettiği şeyhin haber kirliliğine kandı, beni aralarına almaz oldu. Ben de çareyi dağlara kaçmakta buldum. Dağda kesilmedik kervan bırakmadım ama mal için değil; durdurduğum her yolcuya tek bir soru sordum: "Var mı insandan fazla insanlık?" Gülüp geçtiler, "Eşkıya bu!" dediler.
Sonunda yakalayıp beni zindana attılar. Taş duvarların soğukluğunda, o şeyhin kibrini unutmamak için duvara sürekli aynı sözü kazıdım: "Ali yazar Veli bozar." Ben Ali değilim, ama o şeyhin adı Veli olmasa da kibri tıpkı anlatılan o eski masallardaki gibiydi. Ben yazıyordum, o bozuyordu. Zindanın karanlığında kendi kendime kağıtlara şiirler dizmeye devam ettim. Suçu dışarıda aramıyor, Hz. İbrahim’in putları kırıp baltayı büyüğüne asmasını hatırlayarak "Suç baltadan değil benden bilinir" diyordum.
Bir gün içeri gerçek bir alim girdi. Duvara kazıdığım o tek cümleyi gördü, ardından yerdeki kağıt parçalarını toplayıp tek tek okumaya başladı. Şiirlerimdeki dert ile duvardaki söz birleşince durdu, derin bir iç çekti. Sonra nöbetçilere döndü:
"Beni bu adamın yanına götürün, onun kelamını dinleyeceğim," dedi.
Kağıtlarımı okudukça, duvardaki o yazının anlamını kavradı. Zindanın demir parmaklıkları arkasında duran gerçek bilgeyi gördü ve kadıya dönüp o tarihi sözü söyledi: "Asıl alim odur! Çıkarın onu buradan, beni atın içeri!"