0
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
39
Okunma
Hüzün arkada küfede beklerken,
Mutluluk Kaf Dağı’nda dururken,
Günler bir yel gibi gelip geçerken,
Kimse beni anlamadı ne yazık,
Ben ise hep ışığı kovaladım.
Zaman kendi arkında akıp giderken,
Güneş art arda doğup batarken,
İnsanlar yaprak misali savrulurken,
Kimse beni anlamadı ne yazık,
Ben ise hep ışığı kovaladım.
Kaplarken dünyayı koyu karanlık,
Bihaber yaşarken insanlar artık,
Herkes bir kurtarıcı beklerken yazık,
Kimse beni anlamadı ne yazık,
Ben ise hep ışığı kovaladım.
Işık hem ilimdir hem kutlu güçtür,
Uzayda yayılan bir tek fotondur.
Işık varlığın tecellisi, nurdur;
Kimse beni anlamadı ne yazık,
Ben ise hep ışığı kovaladım.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
