Gönlüme dokunma, ay vurur göğsüme
Gece çöker sessizce üstüme
Küser insanlık cezayı çeker beden
Bir kırık kalır geriye sevgiden.

Eylül gelir yaprak düşer dalından
Bir hüzün geçer insanın yanından
Ne söylesem susar içimde kelimeler
Bazı yaralar kapanmaz derinleşir geceler.

Gönlüme dokunma biraz uzak dur
Ay ışığı bile bugün bana ağırdır
İnsan insana küser dünya sessiz kalır
Beden yorulur ama gönül yine de yaşar.

Eylül sen misin içimde kalan
Yoksa ben miyim kendimden uzaklaşan
Her yaprak bir vedayı fısıldarken
Her gece eski bir yarayı kanatırken.

Bir daha Eylül’ü hatırlayalım
Düşen yapraklarda kendimizi arayalım
Kırılan ne varsa sessizce bilelim
Gidenleri değil içimizde kalanları sevelim.

Çünkü Eylül yalnızca bir ay değildir
İçimizde susturduğumuz feryattır
Bazı geceler vardır insan kendi kalbine
En çok da kendisinden geç kalır.

Gece ay vurduğunda göğsümüze
Kimse bilmez içimizde ne kaldığını
Eylül susar insan susar
Ama kalp unutmaz yaşadığını...

Hüseyin YANMAZ
01.09.2026