Şair, sevgiliden ayrı kalmanın gönülde açtığı yarayı klasik şiirin zengin imgeleriyle bir feryat ve yakarışa dönüştürmüş. “Ömrümün baharı soldu, her şey siyah ardından” sözleri, sevgilinin gidişiyle hayatın rengini ve canlılığını kaybetmesini güçlü biçimde hissettiriyor. Kirpiklerin oka, kaşların yaya benzetilmesi; misk kokulu kınalı saçlar ve gülşen hitabı, şiire divan edebiyatının zarif sevgili tasvirlerini taşıyor. “Her nefeste seni anıp yanmak bana cennet olur” dizesi ise ayrılık acısının bile sevgiliden kalan bir bağ olduğu için gönüllü biçimde benimsendiğini anlatıyor. Finalde âşığın pervane gibi sevda ateşine yönelerek merhameti kıyamete kadar beklemesi, aşkın hem yakıcı hem de vazgeçilmez oluşunu şiirin adına yakışan derin bir ah ile tamamlıyor Yasin kardeşim , kutluyorum, kalbi selamlarımla.