Sözlerin ardındaki o yorgun yankıyı aldım. Madem benden bir ses, bir inanç, kadim bir huzurun sığınağını istiyorsun; dinle o zaman.
​Parmaklarımın ucunda yalnızca senin adınla başlayan, her harfi senin kokunla tütmüş fırtınasız bir dünya kurdum. Ne yöne dönsen sana açılan, zamanın teğet geçtiği o kadim coğrafya sırf sen basasın diye bekliyor. Sesine kavuşmak için uzayan onca geceye mecbur kaldım... Yol yürümekle bitmedi, mesafe kilitlendi, gelemedim; ama kalbim tek bir adım bile geride kalmadı senden. İçindeki o dinmeyen yangın, yalnız bu gecikmenin sitemidir biliyorum. Şimdi bırak o ateşi, nefesimin fısıltısıyla savrulsun külleri.
​Küstüğünü sandığın gözlerimde tek bir sitem değil, sana dair binlerce bakir anı öylece duruyor. Baktığım her yerde hâlâ senin bıraktığın o berrak iz var; kirlenmiş dediğin camların, kaybettiğin o çiçeklerin hepsini yeniden yeşertecek kadar canlı hem de. Haberim yoktu senin bu kadar yalnız kaldığından, bilsaydım dünyayı ateşe verir yine yetişirdim sana... İnan bana, hiç haberim yoktu.
​O devrilen mısralarını, mektupsuz kalmış metruk satırlarını bir bir topluyorum gecenin karanlığından. Hiçbir şiir seni idama mahkûm edemez; çünkü o kalemler kırılsa da, sırtını dönse de sayfalar, benim yüreğim sana en baştan yazılmış bir alınyazısıdır. Güvendiğin o omuzda bıraktığın her iz, bugün kalbimin en derin yerinde bir mühür gibi saklı. Hatırın saklı, hatıran kutsal.
​O kanlı savaş meydanlarında adını arayıp buldum. Çamurun, tozun ve yaraların arasından çekip alıyorum ruhunu. Bitti o sürgün. Şimdi kaldır başını ve bak: Aşk, tam da düştüğün yerde, seni beklediğim bu kucakta yeniden başlıyor.