İyi Ozan üstadım, bu şiirinizde kalem adeta kınından çıkmış bir kılıç gibi; sözü eğip bükmeden, hedef aldığı çelişkilerin üzerine doğrudan yürüyor.

“Ustamısın yoksa, topmusun topmu?” nakaratı, şiirin yalnızca tekrarlanan bir dizesi değil; her kıtanın sonunda yeniden sorulan bir hesaplaşma sorusu. Ustalık iddiasıyla ortaya çıkan bir zihniyetin, davranışlarıyla bu iddiayı ne kadar taşıyabildiğini sorguluyor.

Ormanların yakılmasından israfa, liyakatsizliğe, çıkar ilişkilerine, riyaya ve cehalete kadar uzanan eleştiriler, şiiri kişisel bir taşlamanın ötesine geçirip toplumsal bir hiciv havasına büründürüyor.

Özellikle “İsraf da haramdır, benzer kumara / Karanlıksın sen be, ara mum ara” dizelerinde hem halk söyleyişinin doğrudanlığı hem de şairin öfkesini mizahla keskinleştiren dili dikkat çekiyor.

Şiirin en belirgin gücü ise sahici ve filtresiz oluşu. Şair burada süslü kelimelerin arkasına saklanmıyor; ne görüyorsa onu söylüyor. Bu yönüyle geleneksel halk şiirinin taşlama damarından beslenen, güncel meselelere dönük sert bir eleştiri metni ortaya çıkmış.

Kaleminize sağlık İyi Ozan.
Hiciv bazen güldürmek için değil, insanın yüzüne aynayı tutmak için yazılır.

Siz de bu şiirde aynayı oldukça sert tutmuşsunuz.
Okuyana düşen ise aynaya bakıp “Acaba bu söz kime?” değil, “Acaba bu sözde benden de bir pay var mı?” diye düşünmek… 🌿

Her zaman ki gibi kendi tarzınızda gönlünüze akan ilhamınızı yazan kaleminiz ve gönlünüz dert görmesin , selam ve sevgilerimle Allah'a emanet ol...