EYVALLAH
Aklında ve kalbinde yaşatmaktır tek umudum.
Baktığın her yerde olmak isterken,
şimdi kendimi seni kaybetmeye hazırlıyorum.
Zor olmayacağını sanma;
inan, çok zoruma gidiyor bu durum.
Evvelce saklandığın tenhalarda,
kaçarken herkesten, her şeyden,
bazen kendimden bile kaçtığım yerlerde
sana sığınırdım senden habersiz.
Bu yüzden adımlarım hep sana çıksın isterdim.
Kimsesiz hissettiğimde bir omuz arardım.
Şehrin kalabalığında kendime bir yer bulamıyorum.
Sessizce sığabileceğim tek yer kalbindi.
Oysa sen...
Severken vazgeçtin bizden.
Eyvallah...
Bakışların deli gibi “beni sev” diyorken,
dilin “yapamıyorum, bırak gideyim” diyor.
Belli ki aklınla kalbin arasında sıkışmışsın.
Tamam canım, korkma...
Kalbimi yine kalbime gömerim.
Sana anlatmam içimin burukluğunu.
Çünkü yaşadığım bu ağırlığı
benden başka kimse taşısın istemem.
Umursamaz değilim, inan...
Sadece susuyorum.
Kurşun kalemle karaladığım şiirler
beyaz sayfalarda dile getiriyor içimin sesini.
Bazen kelimeler de yoruluyor,
kafayı yiyor,
yetim kalıyor cümlelerim.
Ve elveda...
Acımasız, soğuk bir kelime.
Kabullenmedim belki,
ama elimden de bir şey gelmiyor.
Gözlerinden mahrum kalırken gözlerim,
korkma...
Bu defa ısrar etmeyeceğim.
Üzülme sevgilim, üzülme...
Yeter ki sen iste.
Ben,
her isteğine eyvallah diyorum.
Çünkü bazen sevmek,
tutmak değil;
sevdiğini özgür bırakmaktır.
Giderse sevdiğin,
sessizce kabullenmektir.
Eyvallah...
Eyyüp Balta