GARİBAN MECNUN
Ne “yar” deyince kalem elimden düşüyordu,
Ne saçların sarıydı,
Ne de adın Mihriban’dı.
Özlemini kurduğum sevgili,
Gariban yüreğimin tek sahibesi oldun.
Adın kalbime düştüğü günden beri,
Yüreğimde mana bulan,
Aklımdan geçen kelimeler
Bir bir sarılır kalemime;
Elimden beyaz kâğıtlara,
Şiirlere dizilir ardı ardına.
Gündüzleri özleminle garip bir Mecnun,
Geceleri hasretine mahkûm deli gönlüm.
Her sabah özleminle uyanır
Garip gönlüm.
Garibim, kimsesizim;
Öyle süslü laflar bilmem.
Aşk ne desen,
Aşkı tarif edemem belki.
Ama seni görünce
Kendimi unutuyorum.
“Ne buluyorsun bu kızda?”
Dediklerinde,
Gündüz yüzünü severim,
Geceleri hasretinle uyuyamam.
Varın siz düşünün sevgimi.
Eğer aşk bu kadar güzelse,
Hiç uyanmamayı tercih ederim.
Varsın desinler bana da
Gariban Mecnun.
Özlemi içimde büyüyen sevgili,
Kimseye aldırmadan yaşarım seni.
Biliyorum, elimi uzattığımda
Tutamazsın ellerimi;
Gözden ırak bir memlekette,
Benden uzaklardasın.
Ruhum esir düştü kahve gözlerine,
Gece saçlarına,
Çöl çiçeği kokuna…
Gitme, bitme sevgilim,
Yanımda ol yeter.
Bütün dünya karşımda olsa
Gam yemem.
Gözlerine vurulmuş gözlerime acı…
Çünkü ben,
Ne Leyla arayan bir Mecnun’um
Ne de aşkı bilen bir şair.
Ben sadece
Seni sevince kendini unutan
Gariban bir adamım.
Ve bil ki sevgilim;
Sen gözden ırak olsan da
Gönlüme çok yakınsın.
Ben seni
Elimi uzatıp tutamadığım yerde değil,
Kalbime dokunduğun yerde seviyorum.
Eyyüp Balta