İnsanlıktan çıkanlar parmak ile sayılır,
Hayvandan âdi diye yerilirdi eskiden.
Kötüler ağızlara sakız olup yayılır;
İyilerin kadrine erilirdi eskiden.

Ne doğru ne dürüste nefret dolunuyordu,
Ne yalan ne yanlışa yandaş bulunuyordu.
Haklıya köstek değil destek olunuyordu;
Haksızlığa göğüsler gerilirdi eskiden.

Ne komşusu aç iken karnı toktu komşunun,
Ne de güvensizliği zora soktu komşunun.
Tokmağı, diafonlu zili yoktu komşunun;
Kapısı çalınmadan girilirdi eskiden.

Özrü kabahatinden büyük kusur etmezdi,
Çoluk çocuklu çiftler mahkemeye gitmezdi.
Evlilikler boşanma davasıyla bitmezdi;
Dağılan aileler derilirdi eskiden.

İftiraya uğrayan iffetli kınanmazdı,
Münâfığın lafıyla Müslüman sınanmazdı.
Körler soruşturmadan sahteye inanmazdı;
Gerçek gözler önüne serilirdi eskiden.

Şerif der, "İns-ü cin’den ümmetinin yâdıyla..."
Muhabbet, Muhammed’i doğururdu tadıyla.
Selâm, sırf rızâsını kazanmak maksadıyla,
Allah için alınır verilirdi eskiden.

10 Şubat 2019
İzmir