​Söz dediğin bir ok benzer yayından,
Hedefini bulup varmalı oğul.
Süzüp de söylemeli akıl çayından,
Tartıp da diline vermeli oğul.

​Düşünmeden açılan her bir parantez,
Gönül sarayını eyler bir enkaz.
Cahili söyletsen yaraya yaramaz,
Kamil olan susup durmalı oğul.

​Söz var ki bitirir cengi savaşı,
Söz var ki akıtır gözden kan yaşı.
Bilmeden konuşan cahilin işi,
Akil olan hayra yormalı oğul.

​Dildeki kemiksiz, lafı tez tartar,
Boş konuşan adamın dertleri artar.
Ölçülü bir kelam canları kurtar,
Edebi başına sarmalı oğul.

​Destursuz kelamla girilmez dille,
Kalp kırmak kolaydır ufacık dille.
Sözünü bilmeyen ham olan kulle,
Mesafe koyup da durmalı oğul.

​Hayaloğlu der ki tatlı dil baldır,
Kötü söz sahibine ağır bir yükdür.
Susmak da bazen en büyük cevaptır,
İnsan öz sözünde kalmalı oğul.

Recep Hayal
Hayaloğlu