Hayata tepeden bakarsan,
İnsanların sadece tepesini görürsün.
Saçlarını, şapkalarını, gururunu.
Ama gözlerindeki korkuyu göremezsin.
Kalbindeki çatlağı duyamazsın.

Hayata daima insanlarla aynı mesafeden bak.
Diz dize, göz göze, omuz omuza.
O zaman yüzünü de görürsün,
Kalbini de.
Gülüşünün ardındaki yorgunluğu da,
Sessizliğinin içindeki feryadı da.

Mühim olan yükseklere çıkıp
Hayata tepeden bakmak değildir.
Mühim olan ne kadar yükselirsen yüksel,
Tahta otursan da, taç taksan da,
Her şeye eşit mesafeden bakabilmektir.

Çünkü yükseklik unutturur.
Unutturur ki; sen de bir zamanlar yere düştün.
Unutturur ki; senin de dizlerin kanadı.
Unutturur ki; insan olmak,
Yukarıda durmak değil,
Yanında durmaktır.

Hayatta her şey olabilirsin:
Zengin, güçlü, ünlü, bilge...
Ama mühim olan,
Bütün bunların içinde "İNSAN" kalabilmektir.

Güzel bir gülü herkes ister.
Ama önemli olan gülü dikeniyle sevmektir.
Canın yansa da bırakmamaktır.

Güzel bir geceyi herkes ister.
Ama önemli olan geceyi gizemiyle kucaklamaktır.
Karanlığından korkmamaktır.

Güzel bir dostu herkes ister.
Ama önemli olan dostu tüm derdiyle sevebilmektir.
Zor gününde kaçmamaktır.

Çünkü hayat,
Sadece güzel olanları seçmek değil,
Güzelleştirmektir çirkinliğiyle.

Tepeden bakan, kalabalık görür.
Aynı mesafeden bakan, insan görür.

Ve insan görmek...
En büyük yükseliştir.

Dinçer Dayı