Değerli dost şairemiz, şiiriniz, zihinsel ve ruhsal bir yorgunluğun ardından gelen yoğun bir huzur ve dinginlik arayışını son derece samimi ve imgelerle dolu bir dille anlatıyor.
Her kıtanın sonunda tekrarlanan "Bir yudum huzur ver" dizesi, adeta bir nakarat gibi şiirin ana duygusunu pekiştiriyor ve okuyucuda ritmik bir sığınma hissi meydana getiriyor.
Zihinsel baskı ve ağrı ("Şakağımdaki sızı"), gözyaşları ve geçmeyen dertler fiziksel bir yük olarak hissettiriliyor. Şiir, kişisel ıstırabın doğrudan dışa vurumunu anlatıyor.
"Dönme dolapta anılar / Nerede dursa hep havada" dizeleri harika bir imge.
Hatıraların ayaklarının yere basmaması, geçmişin insanı sürekli askıda ve belirsizlikte bırakmasını simgeliyor.
"Bas artık toprağa" çağrısı ise somut bir gerçeklik ve zihinsel berraklık isteğini vurguluyor.
Tozlu sehpa, ıslak camlar ve biriken boş işler... Yaşamın akışına uyum sağlayamama, melankoli ve içsel bir donmuşluk hali evdeki küçük detaylar üzerinden somutlaştırılıyor.
Yalnızca bireysel değil, dış dünyadan gelen olumsuz haberler ve çevredeki genel kaygı hali de huzursuzluğu besliyor.
Şair burada kendi kabuğundan çıkıp toplumsal duyarlılığına temas ediyor.
Yüreğinize, emeğinize ve kaleminize sağlık. Tebrik ediyorum ve kutluyorum şiiri ve şairini. Selam ve saygılarımla esen kalın.