0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
42
Okunma
Şimdiler bilmez bunu, anlamaz o günleri,
Bir taştan araba yapıp sürdüğümüz yerleri.
Ne tekeri vardı ne motoru, ne bir direksiyonu,
Gönlümüzde başlardı o sevdaların sonu.
Çamurdan çamur katıp yol ederdik toprağa,
Takılırdı hayaller bir küçük yeşil yaprağa.
Bir taş parçasıydı elimizdeki tek varlık,
Gönlümüz öyle zengindi, uğramazdı darlık.
Yokuş aşağı salıp Koşardık peşinden yalın ayak,
Yorulmak nedir bilmezdi o zamanki uşak.
Şimdiki nesil bilmez o tozlu sokakları,
Taştan arabalarla aştığımız dağları.
Hayaloğlu hatırlayınca gözü dolar maziyi.
O masum çocukluktan kalan en güzel hediye.
Düz bir taştı arabam ama dünyalara değerdi,
Çocukluk yüreğimiz o taşta dünyayı gezerdi.
Recep Hayal (Hayaloğlu)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
