yüzümü duvarlara dönüp şiir yazıyorum
bütün insanlar yüzlerini duvarlara dönüp
şiir yazıyorlar

oysa
hiç birşeye aldırmayan duvarlarda
en büyük çatlak bütün sözcükleri gizliyor
ben tutup eski resimleri
en büyük çatlağa çivileyip
yalnızlığı anılarla örtüyorum
bütün insanlar yalnız kalınca
yalnızlıklarını anılarıyla örtüyorlar

seni düşünüyorum
bütün insanlar birilerini düşünüyorlar

gecelerin uzun saatlerinde düşünüyorum seni
sabahların alacasında
sonra üç beş kuruş verip mahallenin çocuklarına
bütün duvarlarına adını yazdırıyorum bu şehrin
şafak vakitleri

alaca akşamların belli belirsiz tüllerinde
kendimi seyrediyorum
doğumuna yaşamına ölümüne
tutsak düştüğüm kendimi
bütün insanlar kendilerinden biraz uzaklaşınca
uzun uzun kendilerini seyrediyorlar
bütün insanlar sevişiyor gülüyor ağlıyor
ya da şiir yazıyorlar

zamanı yokluyorum yalnız benimleyim
yalnız benimle olmaya alışıyorum
yüzümü duvarlara dönüp şiir yazıyorum
duvarlar bana alışıyor
bütün insanlar
bütün ortamlarda
bütün şartlara alışıyorlar

oysa
içine karanlık katılmış kıyısında bir denizin
seni düşünmemeliydim
bütün insanlar hiç bir yerde
hiç kimseyi düşünmemeliydiler
nasıl olsa çıkıp gelecekti
sabırsız maviliklerin ötesinden
yaşanmayı bekleyen seviler
nasıl olsa kopup gelecekti
yaralı
suskun
kendiliğinden

. . .

nedense
canım sıkılıyor bu gece
bütün eski resimleri en unutulmaz yerlerinden yırtıp
çatlakları delik deşik edip
bütün sözcükleri boy sırasına dizip bozmak
tekrar dizip tekrar bozmak istiyorum
bütün insanların bütün herşeyi yakıp yıkıp
tekrar yapıp tekrar yıkmaları gibi

unutmak istediklerimi unutamıyorum
bütün insanlar unutamadıklarını unutmak isteyince
unutamıyorlar
arzularını sayıyorum pişmanlıklarını öfkesini hayatın
tüm anlamlar anlamsızlıklara bürünüyor
- pencerendeki güvercinleri ürküten çocukları
kovalamak istiyorum önce
sonra hepsine bir ad takıyorum
hepsi senin adını seviyor -
ve daha pekçok anlamsız şey yapıyorum
bütün insanlar ne yapacaklarını bilemeyince
saçma sapan şeyler yapıyorlar

. . .

bu çılgın anımsamalardan
bir türlü kurtulamıyorum
- saçlarına tuzak kurmuş rüzgarların dolaştığı
can alıcı gökyüzünü
hemen her yerde
sana benden yakın sokaklar dolusu insanı
bütün çiçekleri senin için yetiştirdiğimden
kimsenin haberi olmadığını -
ve daha pek çok şey
küfrediyorum

uzun yürüyüşlere çıkıyorum duvarların yanı sıra
ya da bir suyun
bir esintinin
bir anlamsız yaşamın
bütün insanlar yalnızlıklarından bunalınca küfrediyor
uzun uzun yürüyüşlere çıkıyorlar
öyle olduğu gibi bırakıp duvarları kırık dökük
şiirleri yarım


.