hani yalnız geceleri büyürdü ya arzu
yüreğimde sen sevişirdik
başımızda lotüsler başımızda yağmur rüzgar ve
sonsuzmuş gibi yürüyüşler

uzun ve kızıl kanatları açılınca unutuşun
ateşler yaktım gör diye
ölümler yokluklar geçtim yıkıntılar
duy diye duvarlarla paylaştım yalnızlığı
yalnızlıklarımı alıp götürsünler istedim hep
hep istedim bunu
alıp götürsünlerdi beni çokluğuma
beni durup dururken ki eksilişimden
bana
bize

hani yalnız geceleri büyürdü ya arzu
sevişirdik
korkunç güzeldi
bunu bir bunu unutamam
bir sabah ellerini
ellerini öğle üzeri
akşam ve geceyarıları ellerini
aydınlık
üretken
sevecen

. . .

oysa neydi ?
beni benden senden eden neydi ?
biliyordun susuyordun
hep sustun ya zaten
öfkemin bir alçalıp bir yükselen boğuntusunda
hep o suskunluğunla bulmadım mı seni
hep o bilmezliğin
duymazmış gibiliğinle

bana zamanın koşumsuz akışında
olur olmaz ateşler yaktıran
ölümler yokluklar yıkıntılar yaşatan duvarlarla
o soğuk
o sessiz
o sevdaların özgürlüklerin düşmanı duvarlarla
yalnızlık paylaştıran neydi ?
bilmezliğin
kayıtsızlığın
eksilişin diyorum ya
aslında anlatmamalıyım sana
hiç birşey anlatmamalıyım
değilmi ki en çok geceleri büyüdük biz aşkla
değilmi ki en çok geceleri bendeydin sen soluk soluğa
ben tutsak ben sevdalı bir başıma
ve değilmi ki
başımızda lotüsler
başımızda rüzgarlı yağmurlarla büyüdü bağlılık
doğrulukla
ve değilmi ki ellerine uyandım her sabah
her sabah vardın sen
her sabah
varsın

neyi anlatabilirim ki sana ?
başkalarının gerçeği benim değil
benim değil o usalmaz
o ansız çekip gidişin

yalnız gülüşüne değip geçen martılar benim
yalnız hüznümde oynaşan eksilişin


.