0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
30
Okunma
Bezm-i ezelden taşıdım bedeni,
Tabip bir kelimeyle biçti kaderi.
İlk nefeste unuttu adım kederi,
Dünya dedikleri rüya imiş meğer.
Rahimde başladı ilk sancı,
Ebe bilmez, ruhum bir yolcu.
Ezelde yazıldı bütün yazgı,
Beden dediğin kafesmiş meğer.
Dar koridor, boş şişe, derman yok,
Ruhla beden anlaşmaz, ferman yok.
Şaştı pusula, zaman bir kavşak,
İnsan bu yükle yorulurmuş meğer.
Dinçer’im, cenaze sessizce kalktı,
Gecenin sonuna ismim çakıldı.
Yaka kartımda tek cümle kaldı:
Yaşadı, bitti, göçtü meğer.
Dinçer Dayı
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
