Asla!
Ben bana yaşatılanların hiçbirini unutmam.

Bazen evet... yeri gelir susarım.
Canımı çok yakan şeyler de olur,
yine de susarım.
Tükenirim.
Buna bazen izin de veririm aslında.

Salaklığımdan mı? Hayır.
Sadece insanları denerim.
Bakarım neye yapmaya çalışıyor,
gösterdiğim toleransı ne kadar suistimal ediyor...
Bana ne gözle bakıyor..
Ve benim hakkımda ne düşünüyor?
ona bakarım.

Ben kimseye biç müdahale etmem.
Başta kural koymam.
Kimseyi hiçbir şey için zorlamam.
Ben kimseye "GİT" de demem, diyemem.

O kişi vazgeçilmez olduğundan mı? Hayır.
Ona, bazen, o kadar şeye rağmen
o kadar çok değer veririm ki...
Havalara girip şımardığını görürüm.
Sonra davranışlarımla tepki gösteririm.
Her gün yaptıklarına utansın diye...
sonradan tavır koyarım.

Susarım.
Çünkü gözümle anlatırım,
sessizliğimle cezalandırırım,
yüreğimle sabrederim.

Ama bir gün...
Gerekirse çeker giderim.
Arkamda ne pişmanlık kalır,
ne beklenti,
ne de kaybedecek tek bir şey.

İşte o gün anlar.
Benim suskunluğumun
en yüksek çığlık olduğunu.
Dinçer Dayı