Bir başka hüznün rengi eylüle dem tutarken akşamlar
Yağmur bir başka yağar
Ağlar sonbahar ... Solan yapraklarına
Kurumuş dallar... Çıtırdayan yalnızlığında
Eylül yalnızlığıma, bir de yalnızlığım Eylüle
Kahve kokulu akşamlarda
Güz vaktidir, bir de son bahar

Gökyüzünde bulutlar
Yağmur şarkısı söylüyor eylül
Üşüyorum
Ağır bir yalnızlık var havada
Gri zamanlar bunlar

Alışamadım henüz gidişine
Buğulanmış camlar gibiydi gözlerim
Yağmur mevsimine hazırlanan
Gökyüzü de tedirgindi hayli zaman
Fark etmemiştim bu mevsimleri
Sen gelmeden bilemezdim eylülü
Sonra
Bulunca, gözlerin gözlerimi
Ve sonbaharlar seninle
Her şeyim oldu
Bakışın gözlerimde dondu
Sen yüreğimdeki zaman
Bendeki en mutlu şarkıydın
Artık yitik bir türküsün
Karanlıkların bu kadar siyah olduğunu bilemezdim

Geceyi seçtim gidişinle
Mısralarımda hasretin besteleri seslenirken
Çekilmiyor yalnızlığım
İşte ayrılık yüklü sonbahar
Unut diyorlar sevda dolu yaz akşamlarını
Kış uykusundaymışcasına hayaller
Hayallerim bile terk etti gözlerimi
Sen
Kalbimdeki son şarkım
Havam, suyum, ekmeğimdin
Bahar seninle başlardı
Seninle bu mevsim gülerdi gözlerimde

Çiçekler gibi açmışken umutlar
Neden ? Hazan mevsimine döndü zaman
Gök gürültüsüne yenilen sağanak
Bana ümit şarkısı söyle yine
İstemem başka cennet
Maziyi bırak gözlerime gel yine
Bir hüzün çıkmazında
Bekletme artık yeter !

Günay Koçak