Bir adımda düşerim belki,
öğrenemem göğsümdeki haritayı.
Adım korkuya çıkar
gecenin en dar sokağında.
Eğer sesim kesilirse,
sen dokun suskunluğuma.
Kırık saatlerimi
avucunda durdur.
Yüreğimi yüreğine çarptığın yerde
güller açıyor, şimdi zaman...
Gözlerim yol tutmazsa,
sen bak yerime.
Kader dediğim taşın altına
adımı gizle.
Karanlık yazgımın alnına nefesini sür,
ki kanayan yerim utansın acısından.
Bir kalp düşsün toprağıma,
seninki olsun.
Oradan filizlensin cesaretin.
Ve bilinsin:
en derin yara bile
sevilince çiçek açmayı öğrenir.
Yüreğimi yüreğine çarptığın yerde
güller açıyor, şimdi zaman...
Ve öğrenir gece:
her karanlığın bir eşiği vardır.
Titreyen ellerimden dökülürken yıllar,
sen topla onları,
adımı yaz zamana.
Eğer yine korkarsam — ki korkarım —
omzuna yasla bu ürkekliği.
Bir cellat geçerse içimden,
sen affı öğret bıçağa.
Keskin olan her şey yaralamaz;
bazısı sadece gerçeği ayırır.
Yolum şaşarsa rüzgârda,
saçlarını bağla yönüme.
Çünkü insan bazen
kendine değil
bir başkasının kalbine varır.
Yüreğimi yüreğine çarptığın yerde
güller açıyor, şimdi zaman...
Ve bir gün, tam bitti sandığım yerde,
kanım susar, acım yorulur.
Ama artık yalnız değilim:
adını anar yara izlerim,
seninle biz olduk.
Gecenin karası bile bize dokunmaz artık,
ellerimiz birbirine bastığında
bir şehir, bir dünya
bir nefes gibi açılır.
Kalbim artık seninle çoğaldı,
seninle öğrendi sevinci,
ve biliyorum ki
her yarayı birlikte taşırız.
Yüreğimi yüreğine çarptığın yerde
güller açıyor, şimdi zaman...