Sen neymişsin be kadın?
Sessiz gün doğumlarını özledik.

Öfkenin fırtınasının tokat atmadığı,
aşk yağmurunun nefretle tükürmediği,
sevgi selamının küllenmediği yüreklerden,
gülümsemenin aydınlık yüzlerden eksilmediği günlere adandık.

Yeter be kadın. Attık sırtımızdan yükü.
Huzuru özledik.
Güne karşı,
iki bardak ağız tadında çayla demlenmeyi özledik.

Hadi gel be kadın.
Güneşte gezmeyi özledik.
Kar beyazına çalan tenimizle,
hasat sıcağında yanmayı özledik.

Çocuklar gibi şakalaşmayı özledik.
Arkadaşlarla koyu sohbet etmeyi özledik.
Hep birlikte piknik yapmayı özledik.
Gözyaşlarının yağmurla karışmadığı,
arabesk ağıtların yakılmadığı
mutlulukları özledik.

Çünkü sancı bu be kadın...
Adı konmamış bir özlem.
İçimizde büyüyen,
dışarıya sığmayan bir sancı.

Bir gün doğacak elbet.
Fırtınasız, gürültüsüz,
sadece seninle ve sessiz bir sabahla.
Dinçer Dayı