Ateşten Yol

Uzak bir çağrı dokunuyor içime,
Akşamın ince yürüyüşüyle.
Gölgemi susturup adımlarken
İçimde dalgalanan bir serinlik,
Dışımda bekleyen sessiz bir yol var.

Ne anlatayım size?
Birlikte kurduğumuz küçük evrenin
Işıkları hâlâ yanıyor içimde.
Kimi anlar usulca büyür,
Kimi sözler derine işler,
Ama hepsi yaşamıma renk kattı.

Şimdi başka bir sabaha doğru ilerliyorum,
Kimsenin bilmediği bir döneme.
Belki kısa bir durak,
Belki uzun bir ayrılık…
Henüz adını koyamıyorum.

Yine de bilin:
Sizden taşıdığım kıvılcımlar
Beni diri tuttu hep.
Ben de sizde
Ufacık bir sıcaklık bıraktıysam
Bu yolun değeri tamamlanmış demektir.

Zaman kendi döngüsünü sürdürürken
Bir gün yollar kesişirse yeniden,
Sessizce gülümseriz belki;
Çünkü bazı bağlar
Gözden uzak olsa da
Yürekten kopmaz.

Ve şimdi geceye karışırken
Omzumda net bir kararlılık taşıyorum:

Küllerim rüzgârda savrulsa bile,
Yeni ateşimi tutacak elleri yine ben seçerim.