Yar tepkisiz karşısında
öylece durdu.

Kibri, kabriyle mi buluşacaktı?
Yoksa seveninden mi uzaklaşacaktı?

Öfkeden yar olur mu?
Hırstan mutluluk çıkar mı?
Yoksa aşkta sevgi mi değişti,
duygular mı birbirine karıştı?
İnadını zorlayan o bencil yar,
kibriyle mi batıştı?

Yar karşısında öylece tepkisiz durdu.
Aşk kahrından kalbe vurdu.
Acep yar kafada neler kurdu?
Bakışlarıyla göz, kalbe acep ne sordu?

İmkansız aşkların
çocuk tadındaki hikayesi...
Kayboldu ufkunda mavi.
Afacan uçurtma hala yerinde.
Ama aşık olan, bu hikayenin neresinde?

Gece geliyordu.
Çıkmaz sokağın yamalı perdelerinde
ateş böcekleri mutlu resimler çizerken,
çaresizce kendi yıldızını aradı
griye gebe bulutlar arasında.
Bulamadı.

Öylece durdu.
Bir elin parmakları kadardı zaman.
Ve o da... durdu.

Tükenen sabrı değil,
dayanandı.
Tükenen umut değil,
bekleyendi.

Artık ne baharı bekleyecek takati,
ne ayazı altın kadehe koyacak gücü kaldı.
Öylece durdu.
Ve zamanla birlikte...
o da sustu.
Dinçer Dayı