Bir elde afın mührü,
Bir elde gazinin yarası,
Aynı göğün altında büyür
Bu ülkenin suskun sevdası.

Dün kurşuna göğsünü siper eden,
Bugün kapısında unutulur;
Savaştan dönenin onuru kırılır,
Suçlunun yolu yeniden açılır.

Bir yanda “barış” diye alkışlar,
Bir yanda madalya pas tutar;
Adalet terazisi eğrilince
En ağır yük halkın sırtında kalır.

Ne bayrak böldü bizi,
Ne toprak, ne de aynı dil;
Bizi bölen, suskunluğumuzdu,
Haksızlık karşısında eğilen başımızdı.

Bir ülke böyle parçalanır;
Önce vicdan susar, sonra meydan.
Kardeş kardeşe yabancı olur,
Aynı bayrak altında büyürken düşman.

Ey halk, ne zaman uyanacaksın?
Ne zaman yan yana duracaksın?
Gazinin yarası kapanmadan
Hangi zaferi kutlayacaksın?

Bir gün taşlar yerinden oynar,
Gerçekler çıkar karanlıktan;
O gün sorulacak tek soru:
“Birlik neredeydi, adalet nerede kaldı?”

Çünkü millet yalnız kalabalık değildir,
Millet; acıda birbirine omuz verendir.
Birinin hakkı çiğnendiğinde
Diğerinin de yüreği sızlayandır.

Ve eğer bugün susarsak,
Yarına bir ülke kalmaz.
Birlik, sloganla değil;
Haksızlığın karşısında durmakla başlar.