Bir gece ansızın çaldı telefonlar,
Karanlığa gömüldü nice ocaklar.
Bir karakol sustu, bir bayrak eğilmedi,
O gece vatanın yüreği yenilmedi.

Kimi nöbetteydi, kimi devriyede,
Kimi ardında bıraktı bir anne, bir eş.
Kimi çocuğunun sesini duyamadan,
Düştü toprağa, görev başında vatan.

Bir baskın gecesinde sustu bazı sesler,
Ama susmadı gökyüzünde yeminler.
Karakol duvarlarında kaldı izleri,
Bayrak örttü son kez genç bedenleri.

Kimi dağ başında, kimi sınırda,
Kimi hain bir saldırının ortasında.
Hepsinin ortak bir sözü vardı:
“Bu vatan bize emanet, nöbetimiz burada.”

Geride kalan anne bekledi kapıda,
Bir çocuk büyüdü babasının yokluğunda.
Bir eş sakladı gözyaşını yüreğinde,
Bir fotoğraf kaldı evin en güzel yerinde.

Biz bugün özgürce bakıyorsak göğe,
Onların fedakârlığı vardır bu ülkede.
Cumhuriyet yalnızca bir bayrak değildir,
Şehitlerin bıraktığı kutsal bir emanettir.

Ey nöbeti yarım kalan kahraman,
Adın silinmez bu topraktan.
Sen sustun diye susmayacak bu millet,
Senin emanetindir Cumhuriyet.

Bir gün değil, her gün hatırlanacaksınız,
Bu vatanın kalbinde yaşayacaksınız.
Bayrak gökte, Cumhuriyet ayakta,
İsminiz sonsuza dek Türkiye’nin yanında.