NASILSIN?
Nasılsın, diyemedim kaç zamandır…
Dilimin ucunda adının ilk harfi,
ama sesim, soluğum çıkmaz oldu.
Yüreğimle konuşuyorum sadece.
Bir gün sesimi duyar mısın, bilemem…
Söylesene, hangi cümle anlatır seni?
Hangi “iyiyim” kandırır beni?
Zamansız gülüşün geliyor aklıma…
Hani şu içime bahar serpen gülüşün.
Bakmaya kıyamadığım o hâlinle
her an aklımdasın.
Sahi, nasılsın sevdiğim?
Sensiz geçen her gecede
yıldızlara soruyorum seni.
Ay da benim gibi,
bir tarafı eksik parlıyor.
Gözlerin, gözlerimden yoksun
bir gökyüzünde kayboluyor.
Ben mi nasılım?
Ben, içimde ışıkları sönmüş
suskun bir şehir gibiyim.
Sokak aralarında adın çınlıyor hâlâ,
kulaklarımda…
Her köşe başında sen varsın.
Ve ben seni görmemek için
gözlerimi değil,
kalbimi kapatıyorum.
Biliyor musun?
Kalem de küsmüş bana…
Yazamıyor artık içimdeki yangını.
Oysa ne çok denedim seni anlatmayı.
Ama her “Nasılsın?”
sorusunu sormak istediğimde
bir “özledim” oluyor sonu…
“Sana kıyamam,” demiştim ya bir zamanlar.
Şimdi sensizlikte
kendime kıyamıyorum.
Yapar mısın, bilemiyorum ama…
Gelsen,
tek bir kelime etmeden
sussan yanımda…
İşte o an anlardım gerçekten
nasılsın.
Eyyüp Balta