Gece yine sessiz, gök yine kara,
Bir bayrak titriyor uzak diyarda.
Bir annenin gözünde dinmeyen yara,
Adın düşmüş dilime… Şehidim.

Sen gittin ya, vatan sustu bir an,
Dağlar baş eğdi, ağladı zaman.
Bir kurşunla değil, bin sevdayla yandın,
Toprağa düşerken göğe uzandın.

Şehidim…
Sen ölmedin, bunu bilsin bu dünya,
Adın yazıldı göğe, ay yıldızla.
Bir annenin duasında,
Bir babanın suskunluğunda,
Bir çocuğun gözyaşında yaşıyorsun.

Senin bastığın yerde çiçekler açar,
Senin adın geçince yürekler yanar.
Bayrak dalgalanırken rüzgârda,
Sanki sen yürürsün yeniden dağlarda.

Kardeşin seni bekler kapının önünde,
Annen hâlâ sesini duyar gecesinde.
“Gelecek” der içinden,
Bir umut saklar yüreğinin derininde…
Ama bilir, dönmeyeceksin.
Çünkü sen artık
Vatanın kalbindesin.

Bir mezar taşı değil senin yerin,
Gökyüzüdür senin sonsuz seferin.
Toprak seni aldı bağrına,
Millet seni aldı yüreğine.

Ey şehidim,
Senin için ağlamak yetmez,
Senin için susmak da yetmez.
Senin bıraktığın emaneti
Bir ömür taşımak gerek.

Bir çocuk büyüyecek,
Adını öğrenerek.
Bir genç yürüyecek,
Senin izinden geçerek.
Bir bayrak yükselecek göğe,
Senin kanının rengini bilerek.

Ve bir gün
Bu topraklarda yine güneş doğacak.
Karanlık çekilecek dağlardan.
O gün herkes anlayacak:
Bazı insanlar ölmezmiş,
Bazı insanlar vatan olurmuş.

Sen de vatan oldun, şehidim…

Ruhun şad olsun.
Toprağın incitmesin seni.
Ananın duası başucunda,
Bayrağın göğsünde,
Allah’ın rahmeti üzerinde olsun.

Ve biz burada,
Her sabah göğe baktığımızda
Seni hatırlayacağız.

Çünkü sen gittin diye
Bu vatan eksilmedi…

Sen gittin,
Vatanın bir parçası göğe yükseldi.

Şehidim…
Adın unutulmayacak.
Bayrağın yere düşmeyecek.
Vatanın sahipsiz kalmayacak.

Sen rahat uyu…
Biz buradayız.