Çok eski yıllarda
İhtiyar bir adam yaşardı.
Sevimli mi sevimli,
Bembeyaz saçları,
Keçi sakalı vardı;
İnatçı mı inatçı.

“Ben ne dersem o olur.”
“Okka kafalılar,” der,
Kimsenin aklını beğenmezdi.

Her sabah
Güneş doğmadan kalkar,
İki yumurtayı kızgın tereyağıyla,
Peynir ekmekle mideye gömerdi.

Dilimlenmiş limonlu,
Dumanı üzerinde,
Yağ yeşili çayını,
Uzun hava çekiyormuş edasıyla,
Kalın dudaklarını
Bardağa yapıştırarak
Höpürdete höpürdete içerdi.

Cadde Bostan sokaklarını,
Ceviz bastonunun hızıyla
Fırdolandırırdı.

Asıl adını bilen eden yoktu.
Kendisine
Keçi Amca derlerdi.

Entellektüeldi,
Çok şık biriydi.
Grand tuvalet gezer,
Bir prang takmadığı kalırdı.

Anlatıları
Nostalji rivayetleriyle bilinirdi.
Rivayetler de rivayetti hani;
Her ne ararsan var, gamlı demli.

Bazen büyük aşkların hikâyesini,
Bazen çocuklara masal,
Küller Diyarı’nın perisini anlatan
Miniklerin uyku dedesiydi.

Büyüklere
Tam bir meddah,
Orta oyunu kahramanı gibiydi.

Küçük, yuvarlak gözlükleri
Örterdi ela rengi gözlerini.
Cebindeki ipekli mendili,
İsminin baş harfiyle işlemeliydi.

O mendili bayram dışında
Hiç kimseler görmezdi.
Küçüklere lokum dağıtımı içindi.

Fıldır fıldır bakardı hep.
Çok uyanık, zekiydi;
Bir o kadar da meraklıydı.

Yığınla kitap okurdu.
Kendi de kütüphanelik gibiydi.

Parasının çoğunu
Kitaplara yatırır,
“İşte hayattaki tek servet bu.
Onlar hazinelerim,” derdi.

Yanından hiç ayırmadığı
Kara kaplı bir ajandası vardı.
Oraya hep bir şeyler yazardı.
Muamma, sır gibi defterdi.

Sorsak,
Kurnazca lafı çevirirdi:
“Büyüyünce, büyüyünce...
Aklım şimdi ermiyor.

İnsan dediğin sürekli öğrenir.
Bilmeden size neyi anlatayım?
Önce ben bileyim.
İleride söyleyeceğim.”
Der, geçerdi.

Herkes Keçi Amca dedi,
Onu kimse anlamadı.
Ben ona bilgiç dedem dedim.

Cadde Bostan sokaklarından
Yaşamın şifresini çözmüş,
Alelâde adı unutulmuş biri geçti.

Tozlu toprak
Onun yüzünü örtebilir mi?

Hamiye GÜL