Duygu geçişleri ve kelime seçimleri oldukça güçlü, ritmik bir şiir bu. Divan edebiyatı esintileri taşıyan kelimelerle (medhiye, kuple, sitayiş) modern bir sitemi ve farkındalığı çok güzel harmanlamışsınız.

​Şiirinizdeki bu dörtlüklerin arkasında yatan temayı ve felsefeyi biraz deşecek olursak:

İlk kıtadaki "alkış, tebrik ve yabancı kutlayışlar" ile son kıtadaki "sitayişin (övgünün) bir hayal olması", sanatçının ya da insanın dışarıdan gelen takdire bel bağlamaması gerektiğini çok iyi özetliyor. Alkışlar ne kadar gür olursa olsun, günün sonunda yabancıdır ve geçicidir.

Meğer ki şiir sevgilinin değil; / Velev ki şiir, şairin gözyaşıymış!" kısmı şiirinizin kalbi gibi. Şiir genelde bir özneye, bir sevgiliye yazılır gibi görünür ama aslında şairin kendi iç dökümüdür, kendi acısının ve gözyaşının somutlaşmış halidir. Sevgili sadece bir vesiledir.

​Velev ki kupleler, sahneyi kapatış..." mısrası, bir dönemin, bir duygunun ya da bir ilişkinin bitişini tiyatral bir dille, gururlu bir kabullenişle veriyor.
​"Eğer ki", "Meğer ki" ve "Velev ki" kalıplarını her kıtada bir terazi gibi kullanmanız, şiire hem felsefi bir sorgulama havası katmış hem de ritmi hep diri tutmuş.

Kaleminize sağlık; alkışın hayal olduğunu bile bile yazılan, ama tam da bu yüzden çok gerçek olan bir eser çıkmış ortaya.