çünkü sevgi,
insanın gözüne görünmeyen fakat dokunduğu her şeyi başka bir renge boyayan bir iklim.

çünkü sevgi,
söylenenden çok söylenmeyeni işitme sanatıdır.

birinin saçına düşen akşamı sevmektir bazen.
omuzlarına çöken yorgunluğu, gözlerinin kenarında yılların ince ince işlediği çizgileri, konuşurken bir kelimeyi yutmasını, gülümserken bile yüzünde sakladığı kederi.

gökyüzüne baktığınızda bulutları zincire vurmamak gibidir sevmek.
varlığın kendisini yeniden tercüme etmektir sevmek.
en küçük ayrıntılar bile sevgiyle birlikte birer hayat menbasına dönüşür.

insan sevdiği zaman değişir.
içindeki sert taşların kenarları törpülenir.

insan sevildiği yerde yaşamaya devam eder.
birinin sevgisi hâlâ başka birinin yüreğinde dolaşıyorsa eğer
o insan nasıl ölmüş olabilir?

öyle değil mi şairim.

türküsü hâlâ akşamın üzerine seriliyorsa
şiiri hâlâ birinin boğazında düğümleniyorsa
bir çiçeği hâlâ bir pencerenin önünde açıyorsa
ve kedisi hâlâ kapının sesine kulak kabartıyorsa

ölmedi.
o hâlâ dolaşıyor.


dünyanın ağırlığını biraz fazla taşıdı belki.
insanların birbirine açtığı yaraları, gecelerin uzunluğunu, ayrılıkların soğuğunu, hayatın bitmeyen telaşesini sırtında taşıdı.
sonra bir gün, bütün yükünü sessizce yere bıraktı.

ve gitti.

biz buna ölüm dedik.
belki de o yalnızca dinlenmeye gitti.


bak!
bir yerde hâlâ seviyor
bir yerde hâlâ şiir yazıyor
bir yerde hâlâ türkü söylüyor
bir yerde hâlâ çiçek yetiştiriyor
bir yerde hâlâ bir kedinin başını okşuyor.
ve biz onu,
her şefkatimizde yeniden dünyaya getiriyoruz.


selam olsun
tebrikler ve saygılar olsun
o vakit.