Fatime Qurbanova’nın kaleme aldığı "Sığınırım", derin bir teslimiyeti, samimi bir duayı ve dünyevi hayatın geçiciliğini en duru haliyle dile getiren çok zarif bir münacat/dua şiiri olmuş.

Bu sözün en güçlü tarafı şudur:
Veda her zaman bir son değil, asıl dönüşün başlangıcıdır. Dünya yolculuğu biter; insanın Rabbine dönüşü başlar.
Kısacası bu iki cümle, insana şunu fısıldıyor:
Nefesin kıymetini bil, yolunu temiz tut, vedalara hazırlıksız yakalanma. Çünkü insanın elindeki en büyük nimet, henüz tükenmemiş olan şu andır amin

insanoğlunun dünya hayatındaki faniliği karşısında Yüce Allah’a sığınması, O’nun sonsuz kudretine teslim olması ve hayattaki tüm sıkıntıların tek çaresini O'nun merhametinde aramasıdır.yüreğine sağlık kalemin daim olsun inşallah

Ne güzel, içten ve samimi bir dua; kelimelerinize, yüreğinize sağlık. Samimiyetle edilen dualar ve hüzünle yazılan mısralar her zaman en derin yankıyı bulur.

​İnsan bazen yükü ağır geldiğinde, yorulduğunda ya da haksızlığa uğradığını hissettiğinde tek sığınağın, halini en iyi bilen Makam olduğunu hatırlıyor. Şiirinizdeki şu iki dilek aslında hayatın özü gibi:

​Kalbi temiz insanlarla karşılaşmak: Yolu, yoldaşı güzel olanın yükü hafifler.

​Çektiğimiz acıları sevinçlerle unutmak: Gece ne kadar karanlık olursa olsun, sabahın bir güzellikle doğacağına inanmak insanı ayakta tutar.

​Şiirinizin son hatırlatması da bir o kadar gerçek: Fani bir dünyadayız ve nihayetinde geriye sadece bıraktığımız izler, ettiğimiz dualar kalıyor.

​Rabbim kalbinizdeki sıkıntıları feraha çıkarsın, yolunuza iyileri ve güzellikleri çıkarsın. Yüreğinize sağlık.