Uykunun en derin yerinde
bir gölge düşüyor gönlüme
Nurdan bir ışık gibi
gözlerimin önünden
Gitmiyor…


Nefesini duyuyorum
ama uzaklardadır
Belki artık
Görsemde,tanıyamam.
Yine de kalbim
sadece adiyla atıyor.


Yağmur damlalarında
Sanki gözyaşları
düşüyor camlara.
Rüzgâr estiğinde
sesi geliyor kulağıma.


Keşke bir gün
hiç bilmediğim bir şehrin
Kalabalık bir caddesinde
karşıma çıksa,
Durup
baştan sona
anlatabilsem onu

Bütün bu yılların ağırlığını
dökebilsem önüne.


Bir saniye bile
çıkmadıki aklımdan.
Onu her düşündüğümde
melek gibi görüyorum…
ve içim sızlıyor.


Anladım ki en büyük özlem
birini görmeden
hasretini yaşamaktır.
bir ömür boyunca düşünmektir.


Sanki uzaklardan
bir şey söyleyecekmiş gibi,
sessizleşiyor her şey.
Ben ise
yıllardır söyleyemediğim
bütün cümleleri
saklıyorum içimde

Her hatırlayişimda
gökyüzü biraz daha uzak,
akşam biraz daha sessiz oluyor.

Belki de özlemek
birini beklemek değildir;
bir hayalin içinde
yaşamaya devam etmektir.

Öyle bir hasretki,
insanın içinde gittikçe büyür
Ömür boyunca durmadan zamansız,
sessizce yaşar.

mesakin-13/08/2026