Zehri Nereye Karıştırsam

Zehri nereye karıştırsam
oradan incelmiştim.

Biraz sesime kattım,
kimse duymadı.
Biraz gecelerime sürdüm,
uykularım küstü.

Biraz da sana karıştırdım aşkı;
en çok orada eksildim.

Çünkü aşk,
insanın kendine sakladığı yerden başlıyor
ve sevdiğine verdiği yerden kanıyor.

Sen geldin,
içimde yıllardır kapalı duran
bir pencereyi açtın.
Ben sandım ki bahar girdi içeri;
meğer eski bir yaraymış
rüzgârla yeniden konuşan.

Sana sarıldıkça
kendimden biraz daha uzaklaştım.
Adını söyledikçe
kendi adımı unuttum.

Ne tuhaf şey aşk;
insanı büyütür sanırsın,
oysa bazen
bir başkasının kalbinde
kendinden küçülürsün.

Zehri nereye karıştırsam
oradan incelmiştim.

Gözlerime karıştırdım,
dünyaya bakışım değişti.
Ellerime karıştırdım,
dokunduğum her şey
sana benzedi.

Kalbime karıştırdım,
işte orada
artık dönüşü olmayan
bir yerden kırıldım.

Sen gittin.

Ben kaldım
ama bıraktığın adam değildim.

Biraz daha sessiz,
biraz daha eksik,
biraz daha sana benzeyen
bir yabancıydım aynada.

Yine de
senden nefret edemedim.

Çünkü bazı aşklar
insanı öldürmez;
insanın içinde
ölmeyecek bir yer açar.

Ve ben
her gece o yerde
seni yeniden seviyorum.

Bir avuç zehir gibi değil artık aşk;
damarlarıma karışmış
eski bir kader gibi.

Zehri nereye karıştırsam
oradan incelmiştim.

Seni nereye karıştırsam
oradan kendimden vazgeçmiştim.

Ama en çok
seni unutmaya çalışırken anladım:

İnsan sevdiğini kaybetmiyor aslında;
onunla birlikte
kendinden eksilen parçaları taşıyor.

Ben hâlâ taşıyorum seni.

Bir yara gibi değil…

İçimde
kimsenin bilmediği
ince bir sızı gibi.

Naçizane bir karşılık çok güzel yüreğine sağlık Aşk ile Eyvallah..


Nafiz Karak tarafından 11.8.2026 21:52:54 zamanında düzenlenmiştir.