İşte böyle usta,
Bizi bir zindana koydular,
Ne duvarı var, ne kapısı…
Kaçsan kaçamazsın,
Nereye gitsen peşinden gelir
İçindeki o mahpus hayatı.
Ayakların yürür sanırsın,
Yollar biter, sen bitmezsin.
Değişir şehirler, değişir insanlar,
Ama aynı koğuşta
Kendinle baş başa kalırsın.
Asıl kalleşlik burada usta;
Gardiyan sensin,
Hâkim sensin,
Müebbet yiyen mahkûm da sen!
Anahtarı kendi elinle atmışsın
İçindeki karanlığın kuyusuna.
İhaneti orada saklamışsın,
Gurbeti orada büyütmüşsün,
Geçmeyen bir aşkın sızısını
Yüreğinin en derinine gömmüşsün.
Demir kapı paslanır,
Bir gün açılır belki…
Taş duvar yıkılır,
Zaman yol verir insana.
Ama insanın içine gömdüğü sırlar var ya usta,
Ne anahtarı bulunur onların,
Ne de bir af çıkar.
Çünkü insan bazen
Celladına sevdalıdır.
Kendi ipini kendi boynuna geçirir,
Sonra yine kendi omzuna yaslanır.
Dışarıdan bakınca hürüz güya;
Gezeriz, güleriz,
İki laf eder, dünyayı kurtarırız.
Ama gece iner,
Sokaklar susar,
Herkes evine çekilir ya…
İşte o zaman başlar
Asıl mahpusluk.
Bir kapı kapanır sessizce,
Bir koğuş açılır içimizde.
Tek kişiliktir bu koğuş usta,
Ama çıkışı yoktur.
İçine ata ata büyüttüğün sırlar…
Ağzını açsan mahalle yanar,
Sussan sen yanarsın.
Bir ihanet oturur göğsüne,
Bir hasret çöker omzuna,
Bir aşk gelir gecenin bir yarısı
Adını söylemeden
Yüreğini uyandırır.
İşte bizim hapishanemiz bu usta…
Ne görüş günü vardır,
Ne açık görüş,
Ne tahliye kâğıdı.
İnsan bazen
Kendi içindeki parmaklıkların ardından
Ömrünü tamamlar.
Sana bir şey diyeyim mi usta?
Her yara kanamaz dışarıdan…
Bazı yaralar içeride büyür.
Söyleyemediğin her söz
Bir düğüm olur boğazında,
Yuttuğun her acı
Bir gün bedeninden hesap sorar.
Kimi kalbine çöker,
Kimi gecelerine…
Kimi sessiz sessiz tüketir insanı.
Sonra anlarsın;
En büyük hapishane
Dört duvar değildir.
En ağır ceza
Zincir değildir.
En uzun mahkûmiyet
Ömür değildir.
İnsan,
Kendi içinde büyüttüğü acıya
Kendi eliyle mahkûm olur.
Ve bazı insanlar usta…
Dışarıda özgür yaşar da
İçeride müebbet yatar.