Şöyle diyordu bir cümlesinde faîli meçhul aşık:

"Bazı gerçek şeyleri söylemiyor olmam,
hissetmediğim anlamına gelmiyor."

Sussam da içim bağırıyor.
Gülüyorum, ama içim ağlıyor.
Uzak duruyorum, ama her gece
adını avuçlayıp uyuyorum.

Onun adını duyunca titreyen bir yüreğim var.
Bir kelime yeter.
Bir harf yeter.
Bir anda dizlerim boşalır,
nefesim düğümlenir.

Gerisi kimin umrunda?
Gören görsün, görmeyen kör kalsın.
An gelir o yüreği de parçalar atar.
Söküp alır, yere çalar.
Bir ömür acısını da çekerim.
Derdim değil.

Çünkü çok seviyorum.
Hem de canımdan çok seviyorum.
Can acısa da seviyorum.
Can yansa da seviyorum.
Can çıksa da seviyorum.

Kim ne diyebilir ki?
"Delisin" desinler.
"Olmaz" desinler.
"Unut" desinler.
Ben unutmam.
Ben susarım sadece.

Çünkü bazı sevdalar bağırılmaz.
İçeriden kanar.
Dışarıdan gülünür.

Benim suçum ne biliyor musun?
Sevmeyi bile bile sevmek.
Yanacağını bile bile ateşe yürümek.
Ve adı geçince hala titremek.

İşte benim aşkım bu.
Faîli meçhul,
şahidi Allah,
cezası bir ömür.
Dinçer Dayı