36. Senfoni



Bugün içimde
kimsenin duymadığı bir müzik başladı.
Ne dünün hüznüne benziyor,
ne yarının telaşına.
Sanki hayat,
otuz altı yıllık bir sessizliğin ardından
ilk notasını şimdi bıraktı kalbime.

Çok yollar gördüm,
bazılarında kendimi kaybettim,
bazılarında kendime biraz daha yaklaştım.
Her şehir bir parça bıraktı üzerimde,
her ayrılık içimde başka bir kapı açtı.
Ben büyümeyi
takvimlerden değil,
geride bıraktığım insanlardan öğrendim.

Kimi zaman bir taş gibi ağırdı hayat,
kimi zaman bir kuşun kanadı kadar hafif.
Ama ne yaşadıysam
beni bugünkü sesime taşıdı.
Şimdi geçmişe dönüp baktığımda
hiçbir yarayı silmek istemiyorum;
çünkü bazı izler
insanın kendine attığı imzadır.

Otuz altı…

Ne başlangıcın heyecanı,
ne sonun sessizliği.
Tam ortasında hayatın,
insanın kendi sesini
kalabalıktan ayırdığı bir yer.

Bugün kendime bir dilek bırakıyorum:
Eksilmeden yaşamak değil,
eksildikçe çoğalmak.
Kaybettiklerimin peşinden değil,
içimde hâlâ yaşayanların ardından yürümek.
Ve bundan sonra
hayat ne kadar susarsa sussun,
kendi içimdeki şarkıyı susturmamak.

Çünkü bugün
bir yaş daha almadım yalnızca;
otuz altı yıllık hayatımın
en derin notasına bastım.

Ve şimdi
hayatın karşısında
yeni bir perde açılıyor.

36. Senfoni başlıyor.



— Ö.D.