Kırmızı olsun, is karası değil…
Toprak koksun, küf tutmasın.
Hafif acı, zehir değil;
Tuzu az, genzi yakmasın.
Kıvamı yerinde, sulanmamış…
Ve illa olacaksa,
Sadece canım isterse.
İstemezsem,
Bir kaşık bile değmeyecek.
Desende her kırmızı kalbe iyi gelir. Hele birde organikse tavında faydalıdır. Anlatımınızın duruş anlayışınızı kutlarım..

Bu şiir yalnızca yemek üzerinden değil, bir insanın hayata, ilişkilere veya seçimlerine dair ölçülerini anlatan bir şiir gibi okuyunca oldukça güçlü bir alt metin çıkıyor.

Şiirin temelinde “ölçü” ve “sınır” duygusu var.
Şair ne istediğini kadar, ne istemediğini de çok net biliyor:

“Kırmızı olsun”, canlılık, sıcaklık, çekicilik
“İs karası istemem”, aşırılık, yanmışlık, kararmışlık
“Hafif acı yerim belki” → hayatın/ilişkinin küçük acılarına razı olabilmek
“Zehir gibi istemem” → acının zehre dönüşmesine izin vermemek
“Tuzu az olsun / Genzim yansın istemem” tadı olsun ama yakmasın
“Toprak kokulu olsun”, doğallık, sahicilik, kök
“Küf tutmuş istemem”, eskimiş, bozulmuş, canlılığını yitirmiş olanı reddetmek
“Kıvamı yerinde olsun”, dengeli, kararında olanı aramak
“Sulanmışını istemem”, seyreltilmiş, özü kaybolmuş şeylerden hoşlanmamak

Bence şiirin en güzel tarafı, “çok şey istemiyorum; sadece kararında olsun” hissini vermesi.
Son iki dize özellikle önemli
“İlla olacaksa salça,
İstemezsem,
Azıcık kaşık bile eklemem.”
Burada şiir birden yemek tarifinden çıkıp irade ve müdahale meselesine dönüşüyor.
Değerli şairemiz, kaleminizden okuduğum bu güzel şiirin çok güzel ve anlamlı olduğu ve yemek üzerinden insan yaşamını düzenleyen bir dize öğüt ve isteklerdi. Tebrik ediyorum ve kutluyorum sizi. Selam ve saygılarımla esenlikler dilerim. Mutlu haftalar dilerim.