Çok kırdın beni, sustu dilim....
Geceler şahittir, yandı gülüm
Sana adadığım kaldı ölüm,
Ben kendi içimde kaldım böyle.

Gönlüme ektiğin derin yarayı,
Yıllarca taşıdım ağır belayı....
Her gece aradım eski duayı,
Sonunda kendime döndüm sessizce.

Bir insan sevdiği yerde kırılır,
Güvendiği dağlar bir gün yıkılır,
Zamanla her gerçek ortaya çıkılır,
Hakikat saklanmaz ömür boyunca.

Ben sana dünyamı verdim sakınmadan,
Sen beni bıraktın bir gün bakınmadan,
Gittin hayatımdan ardına bakmadan,
Kaldım kendi gölgem ile baş başa.

Geceler uzadı, sabah gelmedi,
Gözümden süzülen yaşlar silmedi,
Kalbim senden sonra huzur bilmedi,
Ama sabretmeyi öğrendi sonunda.

Bir sevda uğruna yandım derinden,
Düştüm gecelerin kara yerinden,
Kendimi çıkardım kendi içimden,
Meğer insan kendini bulur yarada.

Sen gittin, ardında kaldı hatıran,
Duvarlarda sustu eski anılar,
Bir zaman dünyamdın, şimdi yabancı,
Zaman her sevgiyi sınarmış meğer.

Ne kadar sevmişsem o kadar yandım,
Ne kadar inanmışsam öyle kandım,
Kendi doğrularım içinde sandım,
Meğer insan bazen kendine yenik.

Kırılan kalbimi topladım yavaşça,
Her parçası konuştu benimle sessizce,
Geçmişin yükünü attım usulca,
Yeni bir hayatın kapısını açtım.

Bir gün anlayacaksın neden sustumu,
Neden gözlerimde yaş unuttu beni,
Neden senden sonra kendimi bulduğumu,
Çünkü insan kaybedince öğrenir kendini.

Hayat dediğin bir uzun sınavdır,
Her gelen gönülde başka hesaptır,
Kimi için sevda, kimi azaptır,
Herkes kendi yükünü taşır dünyada.

Ben artık geçmişe dönüp bakmam....
Eski yaraları yeniden yakmam,
Senden kalan acıyı bile saklamam,
Çünkü her acının bir hikâyesi var.

Çok kırdın beni, ama yıkamadın,
Karanlık geceme ışık olmadın,
Ben kendi güneşimi kendim yarattım,
Sen gittin, ben yeniden doğdum.

Gönlümde ne kin var ne de beddua,
Her şeyi bıraktım zamana daha,
Hakikat er geç çıkar ortaya,
Ben sustum, zaman söyledi gerçeği.

Bir gün kapımı çalsan ansızın,
Eski günleri sorsan habersiz,
Bil ki o gönül artık aynı değil,
Çünkü kırılan güven geri dönmez.

Sen beni sevmedin, belki yanıldın,
Ben seni severken çokça aldandım,
Şimdi kendi yolum üstünde kaldım,
Kendime verdiğim sözden dönmedim.

Her yara insana bir şey öğretirmiş,
Her ayrılık yeni kapı açarmış,
Her gözyaşı gönlü biraz arıtırmış,
Ben de acılardan geçip büyüdüm.

Gün gelir adımı duyarsın uzakta,
Belki bir şarkıda, belki sokakta,
Ama ben olmayacağım o durakta,
Çünkü tren çoktan kalktı hayatımdan.

Sen beni kırdın, ben sabrı öğrendim,
Düştüm, kalktım, yeniden dirildim,
Kendi küllerimden yeniden güldüm,
Artık hiçbir acı beni yenemez.

Ne senden bir haber, ne senden haber,
Kalbimde kapanmış bütün o defter,
Hayat bana verdi en büyük değer,
İnsanın kendisi kendine yeter.

Çok kırdın beni, çok da yordun,
Gönlümde açtığın izleri sordun,
Ben sustukça beni güçsüz sandın,
Oysa sessizliğim fırtına imiş.

Şimdi önümde uzanan yollar,
Arkamda kalmıştır eski duvarlar,
Gönlümde yeniden açılır baharlar.......
Ben artık kendime doğru yürüyorum.

Kırıldım, yoruldum, fakat bitmedim,
Gözyaşı döktüm de yine gitmedim,
Kendimi hiç kimse uğruna silmedim.....
Çünkü insan kendisine borçludur.

Çok kırdın beni, son sözüm budur,
Her acı insanı kendine döndürür,

aygül zade