1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
29
Okunma
Topraktan süzülen o çamur kokusu,
Hâlâ sızıyor mu yaralarından?
Yorulmadın mı sürgün gezmekten,
Kendi gölgene yenilmekten?
Taşlar sert, Tanrım, yollar ziyadesiyle dik,
Adımlarımı bağlayan o zincir senden kalma.
Işık gözlerimi yakıyor, karanlık yetmiyor artık;
Gözlerimin ardındaki o ilk ateşi hatırla.
Kendi isteğinle düştün o uçurumdan,
Ev dediğin yer, senin yaktığın kül değil mi?
Dönüşün adresi yok kaybolan ruha,
Af, unutmaktan geçer; sen hatırla!
Işığın ilk demlerini bilirim,
Işıksızlığın en dibini...
Ama bu yabancılık ağır geliyor kanatlarıma...
Ne olur, uzat elini
Beni eve götür.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz